Breuk, woede, herinnering

Besloten in gebroken ribben, beeft

het drieste, klamme bonzen van m'n hart
nog na. Voortaan slaap jij, van mij, apart.

Weet ik, zoals elk levend wezen streeft

naar zelfbehoud, nog wel verhalen te

vertellen, zonder dat een droevig slot

gegarandeerd de zieke boel verrot?

Veranderlijke winden hebben me

van kust tot kust, van storm tot storm gewaaid.

Vervloekte duivels hebben in mijn bloed

hun gore drift, hun vieze wrok gezaaid.

Edoch, wanneer mijn geest voor korte tijd

een flits vol tranen op m'n huid verdraagt,

verdwijnt de nijd in dronken tederheid.