Brokken

Ergens, ooit;

Waar zonnen onze huid verbrandden,

Smolten we aan elkander;

En alles was warm,

alles dicht,

Wij, één en twee én twee in één;

Liefde is gewicht,

tedere, tedere schouders,

torsen gezwind;

En ik vind

een duif mooier dan een valk;

En jij denkt, stiller,

en alles, alles,

wat we tussen je billen tillen doet je rillen;

Alle honden, die jou omgorden,

sleuren aan je staart;

Ze mogen me niet,

ze bijten, scheuren,

poten die m’n wonden open smijten,

tanden die m’n magen openrijten;

Och, banaliteit,

Wat ben jij?

Dat ik bevrijd,

je benijdt;

Te tevreden,

opgehouden met verweren,

tegen dit leven;

Slapend, mijn dromen vroom;

We stortten,

doolden in saaiheid,

uitgedoold;

Een mierenkolonie,

met zijn tweeën,

en tere, tedere schouders,

dom, bang;

En als kikkers de hemel bevolken,

lelijk, lelijk komen we los,

onze huid gesmolten;

Je krabbelt weg,

een hond tussen honden,

je geblaf sterft in m’n oren,

afgestomd, onbegrepen;

Ik sterf, gekwispel ik sterf.

Hier zijn we gestrand;

In vaart, gezonken;

We koesteren het verleden,

en in stilte trekken we elkanders haren uit.